SAN ANTONIO, VS – Slecht gecontroleerde diabetes mellitus type 2 (DM2) wordt vaak beschouwd als contra-indicatie voor een tandheelkundige implantaatbehandeling, vanwege de slechte genezing en het hoge infectierisico bij deze patiëntengroep. Een nieuw kleinschalig onderzoek lijkt echter uit te wijzen dat de contra-indicatie onterecht is

De onderzoekers van de University of Texas Health Science Center volgden 110 edentate patiënten die een implantaatgedragen mandibulaire prothese kregen. De patiënten waren verdeeld over drie groepen: gezond, met goed gecontroleerde DM2 en met slecht gecontroleerde DM2. Een jaar na de ingreep bleken er geen significante verschillen te zijn in behandelresultaat tussen de drie groepen. Zowel de diabetici als de gezonde patiënten vertoonden bijna 100% implantaat-survival.

Het enige verschil was dat de wondgenezing bij patiënten met slecht gecontroleerde DM2 langer duurde, waardoor de prothese later op de implantaten werd geplaatst. In de gehele onderzoekspopulatie waren slechts twee behandelingen niet succesvol, maar toen de desbetreffende twee implantaten werden vervangen, slaagden de behandelingen alsnog.

Hoewel de onderzoekers voorzichtig zijn in hun conclusies, lijken hun resultaten erop te wijzen dat de glykemische status van patiënten minder invloed heeft op het succes van implantologische behandelingen dan tot nu toe wordt gedacht. Bovendien kunnen (edentate) patiënten bij wie de diabetes slecht onder controle is wel veel baat hebben bij een implantaat, aangezien een implantaat de kauwfunctie kan verbeteren. Dit resulteert vaak in een beter dieet, met als gevolg dat de glucosespiegel beter gereguleerd wordt.

De studie, getiteld “The Effects of Elevated Hemoglobin A1c in Patients with Type 2 Diabetes Mellitus on Dental Implants”, verscheen in de decembereditie van Journal of the American Dental Association.